Mijn PhD verhaal

Yesss een promotieplek!?

Zomer 2012, eindelijk afgestudeerd. Met een research master en een praktijkgerichte master op zak ben ik helemaal klaar voor het werkveld. Solliciteren blijkt lastig, met name omdat banen in de sociaalpsychologische hoek niet voor het oprapen liggen. Een promotie dan toch? Ik vind het moeilijk een onderwerp te vinden wat mij voor langere tijd kan boeien. Opeens kom ik een plek tegen bij CIW, Communicatie en Informatiewetenschappen, op het snijvlak van de psychologie en argumentatieleer. Dit intrigeert mij: iets nieuws, gecombineerd met mijn eigen vakgebied en op mijn eigen vertrouwde universiteit, maar dan in een ander gebouw. Na twee gesprekken en een assessment word ik aangenomen – ik spring een gat in de lucht en geef een enthousiast “afgestudeerd en nieuwe baan” feest.

De eerste maanden bevalt het me uitstekend. Ik kan me inlezen, leer nieuwe collega’s kennen, mag naar congressen en begeleid studenten bij hun bachelor onderzoek. Goed, ik ben snel moe, en heb drie koffie nodig om op te starten… maar dat is normaal, toch? Stiekem vind ik het lesgeven het leukste: werkgroepen begeleiden, samen met studenten onderzoek doen, scripties nakijken. Mijn eigen onderzoek stagneert in de zoektocht naar materiaal en ik worstel soms met het verenigen van de wensen van mijzelf en van mijn begeleiders. Een eerste review komt negatief terug.

Ik vermaak mezelf echter nog steeds prima op de afdeling en daarbuiten. We hebben meerdere promovendi, maar zitten allemaal op ons eigen eilandje. Samen met één van de UD’s zet ik PhD meetings op, waar we onderzoek presenteren en onze struggles met elkaar delen*. Daarnaast sluit ik mij aan bij PON, het Promovendi Overleg Nijmegen, als secretaris en later algemeen bestuurslid. Activiteiten organiseren, kijken hoe ik promovendi kan verbinden, opkomen voor de belangen van internationale promovendi… ik vind het allemaal mooi. Als ik van de PON fractie in de Ondernemingsraad het verzoek krijg om me kandidaat te stellen voor de OR, steekt mijn begeleider daar – terecht – een stokje voor: “Zat jij niet deels in de ziektewet? En kun je wellicht je kostbare tijd niet beter besteden aan je onderzoek?”

Oh ja.

Tijdens mijn master heb ik een burn-out gehad en ik had verwacht dat ik de signalen op tijd zou herkennen… helaas is niets minder waar. Constante spierpijn en vermoeidheid, moeite met focussen en nergens meer energie voor hebben zorgen ervoor dat mijn promotieonderzoek op een laag pitje komt te staan. Vele weken ‘rustig aan doen’ later komt er een diagnose: fibromyalgie. Een reumatische aandoening die zich kenmerkt door een diffuus gevoel van spierzwakte en constant aanwezige pijn. En jawel: stress-gerelateerd. Zijn we mooi klaar mee!

Een half jaar lang volg ik een intensief re-integratietraject met fysiotherapie, psychotherapie, wandelsessies en Boeddha’s puzzelen. Ik leer mijn conditie, spieren en mentale kracht weder op te bouwen. Vol goede moed ga ik aan de slag. Om drie weken later te ontdekken dat de symptomen net zo hard weer terugkomen, met name op het werk. Op de planning staat een half jaar Australië. Nou had ik daar ultiem op het strand kunnen gaan zitten chillen, maar eerlijkheid gebood mij te accepteren dat de promotie en ik op dat moment een dusdanig verstoorde relatie hadden, dat we beter uit elkaar konden gaan vóór deze ‘vakantie’.

Na 2,5 jaar zette ik een punt achter mijn promotie.

Bizar om te doen, maar nog gekker om ermee door te gaan. Zo letterlijk ervaren dat je ziek kan worden van je werk(omgeving) was confronterend, maar versterkend: ik weet nu welk deel binnen mijn invloedssfeer lag en welk deel niet. Het gevoel de keuze te hebben en uiteindelijk te gaan voor een andere baan (lesgeven) gaf mij heel veel vrijheid. Ik heb tot op de dag van vandaag geen spijt van deze beslissing, al blijft het ‘wat als…’ gevoel soms hangen – en kom je binnen de universiteit niet verder zonder het stempeltje. Wie weet komt er ooit een boekje, ooit een titel. Voor nu heb ik twee dingen overgehouden aan mijn promotietraject: een fantastisch netwerk en Heel Veel Zelfkennis.

Ik heb ervan geleerd dat het belangrijk is om te weten welk van jouw kwaliteiten je energie geven en welke niet, en hoe je je werk en privéleven zo kan inrichten dat je vooral de eerste kan inzetten. Dit streef ik nog steeds na, voor mezelf, en voor anderen.

Wat is jouw verhaal? Herken je jezelf of heb je een vergelijkbare ervaring? Wat hoop jij mee te nemen uit je promotiejaren? Ik hoor het graag!

*saillant detail: tijdens een van deze meetings sloeg de vonk over tussen mij en een andere promovendus. We zijn nu getrouwd met twee kinderen 😊 One way or another heeft deze promotie mijn leven voorgoed veranderd.